..:: Konstanty Ildefons Gałczyński ::..

Konstanty Ildefons Gałczyński - jeden z najwybitniejszych poetów polskich XX stulecia - urodził się 23 stycznia 1905r. w warszawie przy ulicy Mazowieckiej 11. Pochodził z rodziny drobnomieszczańskiej, ojciec był technikiem kolejowym. Po urodzeniu poety rodzina zmieniała dwukrotnie miejsce zamieszkania, by wreszcie osiąść na stałe w kamienicy przy ul. Towarowej 54. tu Gałczyński - z przerwą na wojenną ewakuacje spędził dwadzieścia pierwszych lat swojego życia.

W 1912 roku rozpoczyna naukę w Szkole Technicznej Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej przy ulicy Chmielnej. W czasie I wojny światowej rodzina Gałczyńskich zostaje ewakuowana do Moskwy.

W 1915 roku Konstanty kontynuuje naukę w Szkole Komitetu Polskiego, kierowanej przez Władysława Giżyckiego. Jest pod opieką znakomitych nauczycieli i pedagogów Kazimiery i Józefa Grabowskich, którzy rozwijają w chłopcu zainteresowania literaturą, muzyką i teatrem. Rozpoczyna naukę gry na skrzypcach. Występuje w szkolnych przedstawieniach m.in. w "Kordianie"; powstają pierwsze wiersze. Wydarzenia związane z nadchodzącą rewolucją - kontakt z poezją m.in. Majakowskiego, Aleksandra Błoka - wywarły duży wpływ na dalsze losy twórcze Gałczyńskiego.

W 1918 roku rodzina Gałczyńskich powraca do Warszawy i jesienią młody Konstanty kontynuuje naukę w Gimnazjum Władysława Giżyckiego na Wierzbnie, gdzie w 1923r. zdał maturę.

W 1923 na łamach dziennika "Rzeczpospolita" ukazuje się pierwszy wiersz Gałczyńskiego "Szturm". Prowadzący w tym czasopiśmie dział literacki Kornel Makuszyński roztacza opiekę nad młodym poetą. Tego roku Konstanty zdaje maturę. Wstępuje na Uniwersytet Warszawski, na wydział filologii angielskiej; studiuje także filologię klasyczną. Swoje wiersze drukuje w młodzieżowym miesięczniku "Twórczość Młodej Polski", w pisemku Koła Literackiego Studentów - "Smok". Jesienią 1925 roku wiąże się z Redutą Osterwy. Zostaje członkiem Towarzystwa Przyjaciół Reduty.

W 1926 r. nawiązuje współpracę z tygodnikiem "Cyrulik Warszawski", gdzie ukazuje się pierwszy poemacik "Piekło polskie". W roku tym również odsługuje służbę wojskową, a co najważniejsze - intensywnie tworzy.

W 1929 r. w Klubie Artystycznym w Alejach Jerozolimskich odbył się pierwszy wieczór autorski Gałczyńskiego. W maju poznaje Natalię Awałow, a rok później, 1 czerwca 1930 roku w cerkwi na Pradze miał miejsce ich ślub. Latem 1931 obejmuje stanowisko referenta do spraw kultury w konsulacie Generalnym RP w Berlinie. W czasie pobytu w Niemczech wiele podróżuje, pogłębia znajomość łaciny i niemieckiego; tworzy i obserwuje życie kulturalne. W 1933 roku składa podanie o zwolnienie i 14 września wraca do Warszawy, gdzie wraz z żoną wynajmuje pokój na Mokotowie.

Wyjeżdża w 1934 roku do Wilna, gdzie współpracuje z radiem tworząc audycję satyryczną "Kukułka Wileńska". Ma własny program "Kwadrans dla ponurych". Nawiązuje kontakty z wileńskimi twórcami. W grudniu poznaje Hankę Ordonówną, dla której pisze sporo wierszy.

Rozpoczyna współpracę z nowym czasopismem "Szpilki". 26 kwietnia 1936 r. przychodzi na świat córka Kira. W lipcu rodzina Gałczyńskich przenosi się z Wilna do podwarszawskiego Anina. Wiosną nakładem "Prosto z Mostu" ukazuje się pierwszy tak spory tom twórczości Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego pt. "Utwory poetyckie". W 1938 roku za ten tom otrzymuje nagrodę literacką.

24 sierpnia 1939 r. otrzymuje kartę mobilizacyjną i zostaje skierowany do Korpusu Ochrony Pogranicza na granicy wschodniej.

17 września dostaje się do niewoli rosyjskiej i trafia do Kozielska. Z tego okresu pochodzą wiersze "Pieśń o żołnierzach z Westerplatte" i "Sen żołnierza".

W październiku wraz z innymi szeregowcami zostaje wymieniony na obywateli radzieckich, którzy pozostali po niemieckiej stronie Bugu. Trafia do obozu przejściowego w Mühlbergu. Następnie do prywatnego majątku (Arbeitskommando 800) Scheeren Kreis Stendal.

Jesienią 1941 za odmowę podpisania zgody na przeniesienie w stan cywilny i podburzanie współtowarzyszy niedoli, zostaje odesłany do karnej kompanii międzynarodowego stalagu Altengrabow.

W pierwszych dniach 1945 roku zostaje przeniesiony karnie do pracy w Tangerhütte, następnie do fabryki amunicji w Hillersroben, w końcu do odlewni żelaza w Gardenlegen. Po wyzwoleniu przez wojska brytyjskie - do obozu przejściowego w Höxter, w Wesfalii. Z Hőxter poeta podróżuje do Francji, Belgii i Holandii.

22 marca 1946 r. wraca do kraju. Po tygodniowym postoju w Gdyni - przyjazd do Krakowa, gdzie czeka już Natalia z rodziną. Gałczyńscy zamieszkują w Domu Literatów na Krupniczej pod 22. Już w kwietniu rozpoczyna się okres intensywnej współpracy z "Przekrojem". Wznowiona zostaje współpraca ze "Szpilkami", poeta publikuje także w "Tygodniku Powszechnym" i w warszawskim "Odrodzeniu". W maju 1948 roku Gałczyńscy przenoszą się do Szczecina, ale z powodu zawału serca poety wracają do Warszawy. Tutaj otrzymują mieszkanie w Alei Róż 6. Jest to ostatni adres poety.

W listopadzie wraz z polską delegacją uczestniczy w Moskwie w obchodach rocznicy rewolucji. W 1949 wyjeżdża do Czechosłowacji. Ma kilka wieczorów autorskich, poznaje i zaprzyjaźnia się z czeskimi poetami, m.in. z Frantiskiem Halasem, Janem Pilařem. Odwiedza grób matki na cmentarzu na Olszanach. W czerwcu 1950 r. na zjeździe literatów Adam Ważyk w programowym referacie poddaje druzgocącej krytyce twórczość K.I. Gałczyńskiego . Z "Przekroju" znikają "Zielona Gęś" i "Listy z fiołkiem", twórczość poety objęta jest zakazem druku.

W marcu 1952 następuje drugi zawał. Po rehabilitacji poeta odwiedza Nieborów, ale jego złego nastroju nic nie jest w stanie przerwać. 6 grudnia 1953 - trzeci zawał i śmierć poety. 9 grudnia - pogrzeb na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.


		Konstanty Ildefons Gałczyński - jeden z najwybitniejszych poetów polskich XX stulecia - urodził się 23 stycznia 1905r. w warszawie przy ulicy Mazowieckiej 11. Pochodził z rodziny drobnomieszczańskiej, ojciec był technikiem kolejowym. Po urodzeniu poety rodzina zmieniała dwukrotnie miejsce zamieszkania, by wreszcie osiąść na stałe w kamienicy przy ul. Towarowej 54. tu Gałczyński - z przerwą na wojenną ewakuacje spędził dwadzieścia pierwszych lat swojego życia. W 1912 roku rozpoczyna naukę w Szkole Technicznej Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej przy ulicy Chmielnej. W czasie I wojny światowej rodzina Gałczyńskich zostaje ewakuowana do Moskwy. W 1915 roku Konstanty kontynuuje naukę w Szkole Komitetu Polskiego, kierowanej przez Władysława Giżyckiego. Jest pod opieką znakomitych nauczycieli i pedagogów Kazimiery i Józefa Grabowskich, którzy rozwijają w chłopcu zainteresowania literaturą, muzyką i teatrem. Rozpoczyna naukę gry na skrzypcach. Występuje w szkolnych przedstawieniach m.in. w "Kordianie"; powstają pierwsze wiersze. Wydarzenia związane z nadchodzącą rewolucją - kontakt z poezją m.in. Majakowskiego, Aleksandra Błoka - wywarły duży wpływ na dalsze losy twórcze Gałczyńskiego. W 1918 roku rodzina Gałczyńskich powraca do Warszawy i jesienią młody Konstanty kontynuuje naukę w Gimnazjum Władysława Giżyckiego na Wierzbnie, gdzie w 1923r. zdał maturę. W 1923 na łamach dziennika "Rzeczpospolita" ukazuje się pierwszy wiersz Gałczyńskiego "Szturm". Prowadzący w tym czasopiśmie dział literacki Kornel Makuszyński roztacza opiekę nad młodym poetą. Tego roku Konstanty zdaje maturę. Wstępuje na Uniwersytet Warszawski, na wydział filologii angielskiej; studiuje także filologię klasyczną. Swoje wiersze drukuje w młodzieżowym miesięczniku "Twórczość Młodej Polski", w pisemku Koła Literackiego Studentów - "Smok". Jesienią 1925 roku wiąże się z Redutą Osterwy. Zostaje członkiem Towarzystwa Przyjaciół Reduty. W 1926 r. nawiązuje współpracę z tygodnikiem "Cyrulik Warszawski", gdzie ukazuje się pierwszy poemacik "Piekło polskie". W roku tym również odsługuje służbę wojskową, a co najważniejsze - intensywnie tworzy. W 1929 r. w Klubie Artystycznym w Alejach Jerozolimskich odbył się pierwszy wieczór autorski Gałczyńskiego. W maju poznaje Natalię Awałow, a rok później, 1 czerwca 1930 roku w cerkwi na Pradze miał miejsce ich ślub. Latem 1931 obejmuje stanowisko referenta do spraw kultury w konsulacie Generalnym RP w Berlinie. W czasie pobytu w Niemczech wiele podróżuje, pogłębia znajomość łaciny i niemieckiego; tworzy i obserwuje życie kulturalne. W 1933 roku składa podanie o zwolnienie i 14 września wraca do Warszawy, gdzie wraz z żoną wynajmuje pokój na Mokotowie. Wyjeżdża w 1934 roku do Wilna, gdzie współpracuje z radiem tworząc audycję satyryczną "Kukułka Wileńska". Ma własny program "Kwadrans dla ponurych". Nawiązuje kontakty z wileńskimi twórcami. W grudniu poznaje Hankę Ordonówną, dla której pisze sporo wierszy. Rozpoczyna współpracę z nowym czasopismem "Szpilki". 26 kwietnia 1936 r. przychodzi na świat córka Kira. W lipcu rodzina Gałczyńskich przenosi się z Wilna do podwarszawskiego Anina. Wiosną nakładem "Prosto z Mostu" ukazuje się pierwszy tak spory tom twórczości Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego pt. "Utwory poetyckie". W 1938 roku za ten tom otrzymuje nagrodę literacką. 24 sierpnia 1939 r. otrzymuje kartę mobilizacyjną i zostaje skierowany do Korpusu Ochrony Pogranicza na granicy wschodniej. 17 września dostaje się do niewoli rosyjskiej i trafia do Kozielska. Z tego okresu pochodzą wiersze "Pieśń o żołnierzach z Westerplatte" i "Sen żołnierza". W październiku wraz z innymi szeregowcami zostaje wymieniony na obywateli radzieckich, którzy pozostali po niemieckiej stronie Bugu. Trafia do obozu przejściowego w Mühlbergu. Następnie do prywatnego majątku (Arbeitskommando 800) Scheeren Kreis Stendal. Jesienią 1941 za odmowę podpisania zgody na przeniesienie w stan cywilny i podburzanie współtowarzyszy niedoli, zostaje odesłany do karnej kompanii międzynarodowego stalagu Altengrabow. W pierwszych dniach 1945 roku zostaje przeniesiony karnie do pracy w Tangerhütte, następnie do fabryki amunicji w Hillersroben, w końcu do odlewni żelaza w Gardenlegen. Po wyzwoleniu przez wojska brytyjskie - do obozu przejściowego w Höxter, w Wesfalii. Z Hőxter poeta podróżuje do Francji, Belgii i Holandii. 22 marca 1946 r. wraca do kraju. Po tygodniowym postoju w Gdyni - przyjazd do Krakowa, gdzie czeka już Natalia z rodziną. Gałczyńscy zamieszkują w Domu Literatów na Krupniczej pod 22. Już w kwietniu rozpoczyna się okres intensywnej współpracy z "Przekrojem". Wznowiona zostaje współpraca ze "Szpilkami", poeta publikuje także w "Tygodniku Powszechnym" i w warszawskim "Odrodzeniu". W maju 1948 roku Gałczyńscy przenoszą się do Szczecina, ale z powodu zawału serca poety wracają do Warszawy. Tutaj otrzymują mieszkanie w Alei Róż 6. Jest to ostatni adres poety. W listopadzie wraz z polską delegacją uczestniczy w Moskwie w obchodach rocznicy rewolucji. W 1949 wyjeżdża do Czechosłowacji. Ma kilka wieczorów autorskich, poznaje i zaprzyjaźnia się z czeskimi poetami, m.in. z Frantiskiem Halasem, Janem Pilařem. Odwiedza grób matki na cmentarzu na Olszanach. W czerwcu 1950 r. na zjeździe literatów Adam Ważyk w programowym referacie poddaje druzgocącej krytyce twórczość K.I. Gałczyńskiego . Z "Przekroju" znikają "Zielona Gęś" i "Listy z fiołkiem", twórczość poety objęta jest zakazem druku. W marcu 1952 następuje drugi zawał. Po rehabilitacji poeta odwiedza Nieborów, ale jego złego nastroju nic nie jest w stanie przerwać. 6 grudnia 1953 - trzeci zawał i śmierć poety. 9 grudnia - pogrzeb na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Wszystkie dokumenty znajdujące się w niniejszym serwisie nie stanowią mojej własności w rozumieniu Prawa Autorskiego. Dopuszczam wykorzystanie oraz przedruk poszczególnych części serwisu w oryginalnej formie